วิเคราะห์ความถี่เสียง

เริ่มใช้อนาไลเซอร์เหมือนกับเครื่องวัด: อนุญาตให้เข้าถึงไมโครโฟน แล้วหน้าจอจะเริ่มอัปเดตแบบสด มุมมองแบบแท่ง/เส้นจะแสดงพลังงานสัมพัทธ์ตลอดช่วงความถี่ที่ได้ยินทั้งหมด บนแกนความถี่แบบลอการิทึม — เป็นแบบลอการิทึมเพราะตรงกับการรับรู้ระดับเสียงของหูมนุษย์ ซึ่งการเปลี่ยนจาก 100Hz ไป 200Hz จะฟังดูเป็นช่วงเสียงดนตรีเดียวกับการเปลี่ยนจาก 1,000Hz ไป 2,000Hz

สลับไปที่มุมมอง 1/3 อ็อกเทฟเพื่อการอ่านค่าแบบวิศวกรรมเสียงดั้งเดิมที่มั่นคงกว่า: แทนที่จะเป็น FFT bin ดิบหลายพันจุด มันจะจัดกลุ่มพลังงานเป็นแถบ 1/3 อ็อกเทฟมาตรฐาน ซึ่งเป็นความละเอียดเดียวกับที่รายงานอะคูสติกของห้องและเสียงรบกวนระดับมืออาชีพส่วนใหญ่ใช้ Peak Hold จะคงค่าสูงสุดที่พบในแต่ละแถบไว้ เพื่อไม่ให้เสียงชั่วขณะสั้น ๆ หายไปในแต่ละเฟรม Freeze จะหยุดหน้าจอทั้งหมดไว้ชั่วคราวเพื่อดูรายละเอียด และ Resume จะกลับมาอัปเดตแบบสดอีกครั้ง

ค่าความถี่หลักระบุระดับเสียงที่แรงที่สุดในขณะนั้น ปรับปรุงด้วยการประมาณค่าแบบพาราโบลาระหว่าง FFT bin เพื่อความแม่นยำที่ดีกว่าการใช้ระยะห่างของ bin ดิบเพียงอย่างเดียว และแสดงพร้อมกับโน้ตดนตรีที่ใกล้ที่สุดและจำนวนเซนต์ที่สูงหรือต่ำกว่าระดับเสียงมาตรฐานของโน้ตนั้น

มุมมองสเปกโตรแกรม (waterfall) จะพล็อตความถี่เทียบกับเวลา โดยใช้สีแสดงความเข้ม — มีประโยชน์สำหรับการสังเกตว่าองค์ประกอบความถี่ของเสียงเปลี่ยนแปลงอย่างไรตลอดหลายวินาที เช่น เสียงไซเรนที่กวาดความถี่ หรือมอเตอร์ที่เร่งความเร็วขึ้น

นักดนตรีและวิศวกรเสียงใช้เครื่องมือนี้เพื่อจูนเครื่องดนตรีด้วยความถี่ที่ตรวจสอบด้วยหู หรือตรวจสอบห้องหรือลำโพงหาความถี่ที่มีปัญหาก่อนการบันทึกเสียงหรือการแสดง เป็นวิธีที่รวดเร็วในการตามหาเสียงฮัมทางไฟฟ้า (มักปรากฏเป็นพีคที่คมชัดและต่อเนื่องที่ 50 หรือ 60Hz และฮาร์มอนิกของมัน) หรือฟีดแบ็กที่กำลังก่อตัวก่อนที่จะได้ยินเป็นเสียงหวีด นอกจากนี้ยังใช้เป็นเครื่องมือทดสอบการฟังแบบคร่าว ๆ ได้: เล่นโทนทดสอบที่ทราบค่าผ่านลำโพงหรือหูฟัง แล้วตรวจสอบว่าพีคปรากฏขึ้นตรงตำแหน่งที่ควรหรือไม่